5razones.pl

Czerwiec 21, 2016 at 8:44 pm

Kołysała mama smoki, czyli jak wygląda smoczy tandem

Kołysała mama smoki, czyli jak wygląda smoczy tandem

Od miesiąca układamy się na nowo. Tak żeby jak najlepiej rozgościć i pomieścić się z nami mógł nasz nowy obywatel. Układamy i przekładamy. Synchronizujemy czasy i potrzeby. Szukamy pomysłów i patentów. Gubimy i odnajdujemy się w nowych rolach i zadaniach (matki i ojca dwóch synów, starszego brata). Aktualizujemy rytuały, dostosowując je do potrzeb i zachcianek każdego z uczestników naszej życiowej wycieczki.

W tych wszystkich konstelacjach, układankach i przekładańcach czuję się, jak prawdziwa smocza mama z mojej ulubionej kołysanki*, mama dwugłowego, bardzo żernego smoka.

Kołysała
Mama
Smoczka
Od wieczora do północka:
– Śpij mój synku,
Zamknij oczka.

Przyznaję sama, że nie wiedziałam z jakim wyzwaniem będę musiała się zmierzyć, gdy planowałam sobie mleczny tandem. W głowie i wyobraźni miałam piękne obrazki wtulonych w moje piersi syneczków, trzymających się za rączki. Miało być pięknie i sielankowo. Dużo bliskości, tulania, spania i głaskania, przewalania się w poduchach i pościelach. Jeszcze będąc w ciąży zasięgałam rady, opinii i doświadczeń koleżanek, które również zdecydowały się na tandemową przygodę. Jedna mi napisała: gratuluję i współczuję, bo tandem to ciężka robota.

Pierwsza główka śpi głęboko,
Z drugiej zerka lewe oko,
Trzecia płacze, że chce soku.
Napoiła
Mama smoczka,
Otarła mu mokre oczka,
Śpij, mój skarbie, dobranocka.
Śpij, kochane moje złotko,
Opowiem ci bajkę słodką.

I tak w sumie jest: i pięknie, i wzruszająco. Ale także i histerycznie, z mocą burzliwych i szalejących emocji u wszystkich członków naszej smoczej społeczności. W codziennej praktyce wygląda to tak, że po prostu nie mam cycków i nie mam życia. Bo jak nie karmię, to karmię. I albo solistę albo duet. Jeszcze dobrze jeden się nie nażre i nie napasie, a tu już drugi domaga się swojego. I tak całe dnie i noce też wydzielam każdemu wedle potrzeb i upodobań. A przecież w tym wszystkim nie o samo karmienie chodzi, ale o bliskość, czułość, uważność, obecność, czy też po prostu mamę na wyłączność.

Ćwiczę się i gimnastykuję dosłownie, wymyślam wygodne dla wszystkich pozycje do wspólnych biesiad, buduję konstrukcje i zasieki z poduch. Fra od pierwszych dni życia jest zakochany w lewej piersi, zatem Tadeuszowi przyszło rezydować na tej prawej. A gdy zdarzy się tak, że na mleczny podbój na lewą ruszy Tete, to bywa, że Fra upomina się o swoją własność. I czasami odpuści młodszemu bratu, czasami podaruje tę pierś ukochaną, i idąc na ustępstwa tymczasowo rozlokuje się przy prawej. Ale jak tylko brat zaśnie, albo zakończy konsumpcję, to czym prędzej musi sprawdzić, czy wszystko po jego najulubieńszej, przez dwadzieścia osiem miesięcy wygrzanej stronie matki ostało się bez zmian.

Pierwsza główka śpi w poduchach,
Trzecia główka – bajki słucha,
Druga krzyczy:
– Mamo, mucha!
Odpędziła mama muchę,
Pochyliła się nad zuchem:
– Śpij, aniołku, bo już świta…
Ładny wierszyk ci przeczytam.

Drzemie druga, chrapie trzecia.
Myśli mama: zasnął dzieciak…
Aż tu pierwsza woła:
– Ale wyspałem się doskonale!

Nie mam lekko jako smocza mama. W permanentnym osaczeniu. Na bezgraniczną wyłączność. Zdegradowana do roli karmicielki, pocieszycielki. W obławie małych rączek, pod ciężarem główek, brzuszków i nóżek. Grzejąc się w ich oddechach. W ciągłym półśnie, łapiąc mikrodrzemki. Już nie raz wpadała mi do głowy taka myśl: na cóż mi to było? Ale wtedy zawsze zdarzało się coś, np. brat pochwycił brata za rękę, pogłaskał go po czole, pleckach, przykrył kołderką lub razem szemrząc, szumiąc i mrucząc do siebie zasypiali błogo, że myśl tę przeganiałam jak natrętną muchę.

Bo nigdy wcześniej i nigdy później nie będę tym moim smokom, tak absolutnie i bezwzględnie potrzebna, jak właśnie teraz.

Korzystam. I ładuję i grzeję wszystkie moje strony. Będzie mi to musiało starczyć, na te chwile, i lata, jak smoki moje wstaną i pójdą w swój świat.

 

*Kołysała mama smoczka – wiersz Joanny Papuzińskiej, muzyka Kaja i Janusz Prusinowscy.

0 likes Ta Która Wie , U Eleganckich # , , , , , , , , , , , , , , ,
Podziel się: / / /
Szukaj na 5razones
O mnie
To ja Pau Elegancka Wszystko co chcecie o mnie wiedzieć, znajdziecie tu. W każdym poście. Przeczytacie w każdym zdaniu i pomiędzy zdaniami. Rozpoznacie na granicy kropki kończącej jedną myśl, a akapitem rozpoczynającym następną. Zdjęcia, rysunki, szkice to pocztówki z naszej codzienności. Łapcie!

18 hours ago

5razones

Będąc w ciąży z Tadziem, a wciąż karmiąc Frania napisałam kiedyś tekst o piersiach, normach i długim karmieniu piersią (bo my wtedy karmiliśmy się już 2 lata).

To fragment tego tekstu:

"Świat i niektórzy ludzie będą się dziwować także, czy będzie pamiętał fakt trzymania piersi matki w buzi? I co to wspomnienie z nim zrobi? Gdzie jest granica, do której to, czyli karmienie jest normalne, a kiedy już jest anomalią? Niektórzy będą wskazywać i wyznaczać normy estetyczne, w ramach których czynność karmienia kilkulatka jest już czynnością niesmaczną, nieładną, brzydką, no zwyczajnie nieestetyczną. Inni będą doszukiwać się pewnych podtekstów seksualnych, wszak wiadomo w dzisiejszych czasach naszej nowoczesnej zachodniej kultury pierś jest przede wszystkim obiektem seksualnym i do kuszenia stworzonym (w tym wypadku proszę bardzo, może się negliżować). Jeszcze inni, powołując się na naukowców zza Oceanu z doktoratami z neurobiologii, psychiatrii i psychologii będą udowadniać, że długie karmienie piersią może rzutować (zwłaszcza u chłopców) w życiu dorosłym na pożycie seksualne. Tyleż szkód i krzywd, no tyleż wypaczeń, zaburzeń niezdrowych i destrukcyjnych może spowodować to przedłużające się i długodystansowe karmienie piersią. I do tego jeszcze te przebłyski i wspomnienia cyckanej maminej piersi."

Dziś karmię Tadzia, też już prawie dwuletniego, i na prawdę ostatnią rzeczą, jaką się martwię, jest to czy moi synowie będą pamiętać te nasze wspólne chwile.

Franiu zdaje się, że pamięta. Ale nie wiem, czy sam akt karmienia, czy po prostu naszą bliskość, tulenie. I dla niego bardzo naturalnym i normalnym jest to, że gdy jego brat młodszy płacze, to być może potrzebuje właśnie tej bliskości. Albo mojej i karmienia, albo bliskości i obecności brata. A ten brat wcale mu tego nie szczędzi.

Nie bójcie się bliskości.

5razones.pl/piersi-normy-i-dlugie-dystanse/

ps. To zdjęcie to przepiękna pamiątka z naszej domowj sesji, którą zrobiła nam niesamowita Marzena Rej-Brodowska Photolifestyle. Za niedługo pokażę Wam trochę więcej kadrów. <3
... See MoreSee Less

View on Facebook

2 days ago

5razones

W weekend niczym Was nie spamuje, bo tak sobie myślę, że to Wasz czas na Wasze sprawki, rodzinę, małe i wielkie przygody, więc co ja Was będę zaczepiać... 😎🏡🌹🍺🍓🚴‍♀️🚴‍♂️☕🍦

Ale jeśli naszła by Was ochota na sprawdzenie co tam u nas, to zapraszam na nasze konto na IG.

My kończymy słoneczny, prawie że wakacyjny weekend leżakowaniem w naszym ogródku.

www.instagram.com/p/Bh4KIkXF69C/
... See MoreSee Less

View on Facebook