Dancing shoes

Łokieć Luisa

4 grudnia 2013
Łokieć Luisa

Luis mówi, że bez ekspresji, bez odpowiedniej intencji ruch, krok nie ma sensu. I przy tej ekspresji, w tej intencji nawet łokieć odgrywa ważną rolę.

Z łokcia może pójść impuls do remate. Z łokcia może wyjść energia do skoku, do obrotu.  Z łokcia zaczyna się marcaje. Od niego może zacząć się ruch. Łokieć może pociągnąć za sobą ramię lub zakręcić nadgarstkiem. Sam łokieć może być ekspresją. Łokieć sam może być intencją. Łokieć sam może zatańczyć.

Tak tańczy łokieć Luisa.
Jak on ten łokieć to robi, nie wiem. Może dlatego, że tańczy z Luisem od lat, od małego.

I nawet jak Luis ściąga kurtkę, albo ją zakłada, lub jak wyciąga chustkę ze spodni, albo ją chowa, jak zapala papierosa lub go gasi, to ten łokieć mu tak tańczy. On nie może przestać tańczyć.

Ta umiejętność jest mu nadana. Jest nią namaszczony.

Od niej ten łokieć, oraz sam Luis uwolnić się nie może. Tak gra na gitarze łokieć jego ojca, Luisa de la Chica. Tak tańczy łokieć jego wuja,  Amaro Carmona. Tak tańczą łokcie Granady. Tak tańczy Luis.
Luis de Luis tańczy łokciem.

Stojąc za Luisem, człowiek nawet nie marzy, że kiedykolwiek zatańczy jak on. Człowiek marzy, że chociaż raz, po którejś tam milionowej próbie, przez mikrosekundę, jego upośledzony łokieć, zatańczy i zachwyci, tak jak łokieć Luisa.

Możesz polubić też