Dancing shoes Ta Która Wie

Malagueña. Taniec akwarela

19 stycznia 2016

Malagueña, to taniec opowieść. To taniec, pejzaż malowany akwarelą. Każdy krok, ruch, gest opowiada, maluje historię. Słowo po słowie, krok po kroku.

Malują dłonie, palec po palcu, i nadgarstki.
Szkicują, falują i szumią ramiona. Jak drzewa.
Zaklinają czas i rzeczywistość.

Haciendo por olvidarte,
yo creí que adelantaría*

Plecy i szyja też chcą domalować swoją część opowieści.
Napinają się, i prężą. Próbują dojrzeć, i dotańczyć, co dalej.
Klatka piersiowa i brzuch, w tym napięciu i oczekiwaniu głęboko oddychają.
Zapadają się, by znów się podnieść.
Także łokieć chce mieć swój udział w tym tanecznym opowiadaniu, zawieszonym tak nagle, tak ulotnie.
Gdzieś pomiędzy otwarciem i zamknięciem, napięciem i rozluźnieniem, rozjuszeniem i nieznacznym spokojem, gromadzi się, ledwo co się żarzy nadzieja…

Haciendo por olvidarte,
cuando pasaron tres días**

Miednica, centrum wszystkiego, chce ruszyć do przodu, przed siebie. Iść, rozpędzić się, biec, gnać, szukać.
Towarzyszą jej rozjuszone w obrocie biodra. Biodra porzucone. Biodra w rozterce i udręce. Zwrot, obrót, zwrot, wir, wolta, vuelta.
Kolana, kostki i stopy zgłaszają swoją gotowość. Do stepów, do kolejnych obrotów, do niestrudzonych walk, szaleństw i poświęceń.

Como loca fui a buscarte,
porque vivir sin ti no podía.***

Gdzieś pomiędzy otwarciem i zamknięciem, napięciem i rozluźnieniem, rozjuszeniem i spokojem, w pasji i poświęceniu, tańczy się życie.

 

Malagueña de La Trini, Encarna Anillo.
*próbując Cię nie pamiętać myślałam, że szybciej przeminiesz
**próbując Cię nie pamiętać w dzień trzeci, w czarnej godzinie
***bez zmysłów biegłam Cię szukać, bo żyć bez ciebie nie potrafiłam

Niestety przeczesując Internety nie znalazłam samego utworu do wysłuchania. Próbki znajdziecie TUTAJ i TUTAJ.

Możesz polubić też