Czerwiec 13, 2017 at 10:52 pm

Trzymam

Trzymam

Włosy Tadeuszka mają kolor bursztynu. W słońcu czerwcowym ten bursztyn się złoci i promieni. Gdy Tadeusz siedzi mi na kolanach, wierci się i kokosi, ja czuję, czuję, że one nawet pachną bursztynem. Słońce nam świeci prosto w twarz. Zapach bursztynu zatrzymuje czas. Mamo ratunku! – krzyczy Franciszek, który właśnie zderzył się z barierką. Mamooo! – zawodzi. Rzucić chcę wszystko, choć przecież nie mogę, bo jak? Biegnę w jego stronę, z wszystkim, czyli Tadkiem pod pachą. Dopadam Frania, odgarniam jego złote, i bardzo spłakane już włosy. Sprawdzam zęby. Całe. Ale dziąsło krwawi. Przeczesuję plecak w poszukiwaniu chusteczek. Spokojnie, synku! Jedną ręką próbuję trzymać Tadzia, drugą przygarniam Fra, pocieszam i uspokajam. Zaraz kupimy lody, lody pomogą i przestanie boleć.

Siedzimy z Ewą przy stole, skubiemy szarlotkę, i przegryzamy ją tortem, wspomnieniem wczorajszego przyjęcia urodzinowego. Ewa mówi, że w te wakacje chce spełnić swoje marzenie. Wiesz, to jest takie marzenie, życzenie wieku średniego – śmieje się. Ewa chce nurkować! I na realizację tego marzenia szuka idealnej wakacyjnej oprawy. Wyspy Kanaryjskie, może Egipt, a może Chorwacja?

Czy ja mam jeszcze jakieś marzenia? Przeczesuję swoją pamięć, pijąc latte i dokładając sobie jeszcze jeden kawałek zielonego tortu. Słucham Ewy i uśmiecham się do jej marzeń.

Zaledwie dzień wcześniej były moje urodziny. Trzydzieste czwarte. Z ich okazji popłynęły życzenia spełnienia marzeń, wielu marzeń. A ja czuję, że nie mam ani jednego. Gdzie się one wszystkie podziały? Do wieku średniego Ewy zostało mi jeszcze jakieś sześć lat. Czy do tego czasu uzbieram nowe?

Pamiętam, jak w czwartej klasie podstawówki, wychowawczyni poprosiła nas o narysowanie siebie i swojego wymarzonego zawodu. Narysowałam siebie, jako dziennikarkę. O! To może jest to marzenie? Brać?

Moją Barcelonę opuściłam dokładnie 10 lat temu. Często mi się śni, że wracam tam, chociaż na wakacje, krążę po jej uliczkach, rozsiadam się na plaży, wieczorem piję cavę lub lambrusco w jednym z chiringuito w towarzystwie moich współlokatorek, które zwykły na mnie wołać Nena Pau, a wznosząc toasty spoglądam im prosto w oczy, bo inaczej to siete años con sexo malo. Wracać?

Jak osiem lat temu byłam w Sewilli, to obiecałam sobie, że kiedyś tam jeszcze przyjadę, żeby zatańczyć w szkole flamenco A dos pod okiem Angela, któremu nie będzie się chciało zapamiętać mojego imienia tylko będzie nawoływał na wszystkie bailaoras: Maria Jesus. Jechać?

Siedząc przy maleńkim stole z Ewą wyobrażam sobie, że mamy dla siebie, i kolejnych dokładek tortu i kawy, cały drewniany stół. A ten stół stoi w wielkiej kuchni, a ta kuchnia w niekoniecznie wielkim, ale na pewno drewnianym domu. Tak! Domu, albo chociaż domku własnego zawsze chciałam. Budować? Tylko gdzie?

Gdy tak ich trzymam, kołyszę i szepczę, że będzie dobrze, zaraz przestanie boleć, Franiu trzymaj jeszcze chusteczkę, Teciu siedź spokojnie, zaraz się pakujemy do przyczepki, i jedziemy do taty, gdy tak ich trzymam, ogarniam, i przygarniam, nos swój trzymając w złocie i bursztynie, przychodzą i zatrzymują mnie słowa: W ten weekend odeszła. A miała jedno marzenie. Żyć! Tak bardzo chciała żyć.

Bardzo łatwo żyć marzeniami lub ku nim zmierzać. Najtrudniej żyje się po prostu życiem.

Ja nie wiem, i nie pamiętam, czy o nich marzyłam, o moim złocie i bursztynie. Ale trzymam się ich i trzymam się życia. Najlepiej i najmocniej jak potrafię.

0 likes Ta Która Wie # , , , , , , , , , ,
Podziel się: / / /
  • Danuta Brzezińska

    Bardzo lekko się czyta. odwiedziłam już twój blog kiedyś i cieszę się, że znów trafiłam i taki fajny wpis od rana poczytałam.

  • ja-matka

    Jestem u Ciebie pierwszy raz, ale wiem, że nie ostatni. Pięknie piszesz, pięknie przekazujesz emocje. Czuję jakbym była obok Ciebie, jakbyś do mnie mówiła.

  • raczkujacwswiat

    O jeny, ale się Ciebie dobrze czyta! Pięknie napisane!

  • Bardzo mi się podoba Twój styl – lekki, przyjemny. Podoba mi się jak przekazujesz emocje i uczucia.

  • Daje do myślenia. Życie – niby coś tak prostego, a jednak kruchego i ulotnego…

  • czyta się to z przyjemnością – świetnie napisane

  • „Najtrudniej żyje się po prostu życiem” – proste i trafione aż nad to. Tyle dziś się mówi o ‚kreowaniu’ rzeczywistości, przyszłości itd. Najtrudniej ludziom zaakceptować codzienność.

  • Ja Zwykła Matkaa

    Piękne przeplatasz emocje :). Masz dwa cudowne skarby I jeszcze wiele życia przed Tobą I marzeń……. tylko zdrowia Ci życzę I uśmiechu.

  • no i się wzruszyłam…. nie umiem nic więcej napisać…

  • Lubię marzyć. I lubię spełniać swoje marzenia. życia mam aż nadto, takiego codziennego, czasem mocno bolesnego. To nie znaczy, że nie doceniam codzienności, drobnych rzeczy, małych przyjemności. Jedno nie wyklucza drugiego.

  • Piękny i szczery wpis. Warto się czasem właśnie tak zatrzymać na tych „małych- wielkich” rzeczach i uświadomić sobie jakie ma się wielkie szczęście mogąc spędzać czas z dziećmi i cieszyć się z ich obecności. 🙂

  • Anna Olszanowska

    Jestem typem trochę marzycielki i spełniam powoli spełniam różne marzenia.. Marzyłam o moim dziecku i mężu 🙂 Teraz marzę o Tajlandii i wiem, że w ciągu 5 lat tam pojadę choć na wakacje 😀 Choć najbardziej cieszę się, że mogę uczestniczyć w życiu mojego prawie 3 letniego syna bez przerwy na pracę… Gratuluje podejścia 🙂

  • Trafnie ujęte, ale nie warto zapominać o marzeniach. Bo jak ktoś kiedyś powiedział – „Marzenia się nie spełniają, marzenia się spełnia”. Dajmy im szansę robiąc krok w ich stronę. 😉

Szukaj na 5razones
O mnie
To ja Pau Elegancka Wszystko co chcecie o mnie wiedzieć, znajdziecie tu. W każdym poście. Przeczytacie w każdym zdaniu i pomiędzy zdaniami. Rozpoznacie na granicy kropki kończącej jedną myśl, a akapitem rozpoczynającym następną. Zdjęcia, rysunki, szkice to pocztówki z naszej codzienności. Łapcie!

Moja reputacja Matki Polki Blogerki Laktatorki już ma swoją renomę, i często zewsząd, od bliższych i dalszych znajomych dostaję wiadomości typu: kiedy zobaczyłam tę grafikę/zdjęcie (tu na pierwszym planie jakaś karmiąca pierś), to pomyślałam o Tobie. 🍋🍋Albo: kiedy przeczytałam ten artykuł (w treści jakaś karmiąca pierś lub jakaś ciekawostka okołolaktacyjna), to byłam ciekawa, co o tym sądzisz.🍎🍎 No taki #cycalert

Moje upodobania piersiowe zna też mój mąż, zatem i on mi podsyła do wglądu i przeglądu różne piersi. Nie tylko karmiące. 🍊🍊

I dzisiaj np. przesłał mi to:

www.instagram.com/p/BamFgzhhejM/
... See MoreSee Less

View on Facebook

Dobrze mi, dobrze mi...
Dobrze mi było w sobotę na bardzo babskim spotkaniu Dziewczyny mają moc - metamorfoza i sesja zdjęciowa.

O takim dniu #MatkaSmoków marzyła, takiego rozpieszczenia potrzebowała.

Było pysznie 👌 dzięki Centrum dietetyczne Dietific - Catering dietetyczny Kraków (ach te Wasze serniczki)
było tak, jak dziewczyny lubią najbardziej, czyli:
💋💄malowanie: tu całuję rączki Asia Marchwicka-Dudziewicz
👗rozmowy o kolorach z Joanna Jawor - Osobista Stylistka / Kreatorka Wizerunku i przebieranie w kobiece i wygodne ciuchy od Moniki i Joli z CADOaccessories
📷 była mini sesja foto, czyli występy w liściach przed obiektywem Rej-Brodowska Photolifestyle
💪🏋️‍♀️ było nawet ćwiczone pod okiem trenerów z BodySense o boskim masażu w wykonaniu wspaniałej Halinki, już nawet nie wspominam.

Do tego plotki i śmiechy z dziewczynami, które podobnie, jak ja marzyły o małej jesiennej metamorfozie. ☕🥂

To spotkanie przypomniało mi, że raz na czas trzeba zaznać porządnego relaksu, napełnić karnistry z paliwem, bo z pustego to nawet matka nie naleje.

A teraz wyczekuję zdjęć. Pochwalę się nimi na pewno!
... See MoreSee Less

View on Facebook